Ik verbrak het contact met beide ouders — persoonlijk | freelennse
persoonlijk

ik verbrak het contact met beide ouders

Ik overwoog een blogpost te schrijven over ouderverstoting (ook wel oudervervreemding), omdat ik sommige reacties helemaal zat ben en omdat het tijd is dit taboe te doorbreken. Dit deelde ik op Instagram en Twitter en mijn inbox ontplofte. Ontzettend veel reacties van mensen die hier heel graag meer over willen lezen, omdat ook zij geen contact hebben met hun ouder(s). Veel van hen gaven aan dat het fijn is om met een lotgenoot in contact te komen, omdat ze niemand kennen die hetzelfde doormaakt. Of… omdat ze die mensen wel kennen, maar niemand erover praat. Dit gaf de doorslag — en hier is de blogpost. Mijn verhaal over leven zonder contact met mijn beide ouders en wat de gevolgen hiervan zijn.

Als kind ben je van nature ontzettend loyaal naar je ouders. Nu ik volwassen ben, vind ik dat je als ouder het respect van je kind moet verdienen. Ik heb het contact met zowel mijn vader als mijn moeder verbroken en krijg hier heel veel reacties op. De één vindt (en zegt!) dat je dat niet kan maken, “want het zijn wel je ouders”. De ander wil me een schuldgevoel aanpraten, “want het is pas vreselijk als je ouders niet meer leven”. Of dat ik echt vreselijke spijt krijg als ze er ooit niet meer zijn. Weet je, ik heb hier lang mee geworsteld en ik heb de keuze weloverwogen gemaakt — na een lang en pijnlijk proces. Ik sta achter mijn beslissing en ik heb daar geen onbegrip van anderen bij nodig. Ik verdien respect voor mijn keus.

De pijnlijke momenten

Iemand vroeg wat ik doe op momenten die iedereen met zijn of haar ouders doorbrengt. Ja, natuurlijk voelt dat weleens hartstikke leeg. Maar gek genoeg zijn het niet die momenten die het pijnlijkst zijn. Het zit hem voor mij in de kleine dingen. Zo zag ik laatst op tv hoe het kindje van een man met een dwarslaesie hem over zijn wang aaide, omdat ze zag dat hij emotioneel was. De tranen lopen dan over mijn wangen. Of als ik zie hoe trots een moeder op haar kindje is. Dat vliegt me soms enorm aan. Niet eens omdat ik denk ‘goh, dat wil ik ook’, maar omdat ik het buitengewoon mooi vind. Overigens heb ik met maar een paar familieleden contact. Ook met familieleden die ik langere tijd niet heb gesproken. Fijne mensen en daar ben ik heel dankbaar voor.

Maar pijnlijke momenten zijn ook de momenten van onbegrip. Het verbroken contact met mijn ouders doet al genoeg met me en ik loop daardoor nog elke dag tegen dingen aan. Het helpt niet als je me vertelt hoe de achternicht van de buurvrouw van je baas haar ouders op jonge leeftijd verloor en dat zij had gewild dat ze nog leefden. Het helpt niet als je me ongevraagd advies door mijn strot duwt. Het helpt niet als je me vertelt hoe leuk je mijn ouders vindt, als je ze kent. Je helpt me door te vertrouwen op mij en mijn beslissing.

De gevolgen

Goed, ja, je ontkomt niet aan gevolgen. Eén van die gevolgen is dat ik onveilig gehecht ben. Dit houdt in dat ik weinig vertrouwen had in anderen en in mezelf. Mijn zelfbeeld was erg laag, ik had angsten en ik vond het moeilijk mensen toe te laten. Kwetsbaar opstellen deed ik liever niet. (En kijk wat ik nu doe!) Nog steeds vind ik het lastig te geloven dat mensen me écht zien. Dat mensen er voor me zijn. Dat ik om hulp kan vragen en het dan ook echt krijg. Inmiddels weet ik wel dat ik recht heb op mijn emoties en dat ik de ruimte mag pakken die ik verdien.

Als kind raakte ik geparentificeerd — ik werd veel te vroeg volwassen. Mijn biologische ouders zijn gescheiden toen ik één jaar was en ik kwam tussen ze in te staan. Ik was een kleine vredestichter, zorgde ervoor dat ik niet in de problemen raakte, deed altijd mijn best om de verwachtingen van mijn ouders waar te maken. Er was niemand die emotioneel voor mij zorgde, ik vond andermans behoeften altijd belangrijker dan mijne en mijn emoties deden er niet toe. Ik voelde me niet welkom, niet gewenst, niet gewaardeerd. Voor mijn gevoel had ik geen warm thuis en heeft er nooit iemand onvoorwaardelijk achter mij gestaan. (Als je je afvraagt waarom ik zo extreem dol ben op mijn hond: voor iemand die zich lange tijd níet gewenst en welkom voelde, is het fantastisch als er iemand thuis wacht en volledig door het dolle heen is als je de deur opendoet.)

En nu?

Misschien valt het je op dat een deel van de gevolgen in verleden tijd staan. Ik ben langere tijd in therapie geweest #bijdepsycholoog en heb EMDR gedaan, maar natuurlijk loop ik nog steeds tegen bepaalde dingen aan. Maar het belangrijkste gevolg: het geeft me rust. Ik wil niets te maken hebben met mensen en relaties die slecht voor me zijn.

Voor iedereen die zijn of haar kind op zo’n manier grootbrengt dat het later niet hoeft te herstellen, voor iedereen die onbevooroordeeld luistert als iemand zijn of haar verhaal vertelt, voor iedereen met een goede band met zijn of haar ouder(s), voor iedereen zonder goede band met zijn of haar ouder(s): you rock. ♥️

Nog drie leestips: mijn blogpost ‘Vaderdag zonder vader‘ — ‘Te vroeg volwassen, over parentificatie’ van Marinka Kamphuis — ‘Relaties, hoe doe je dat?’ van Karin Wagenaar.

“Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet veel bijzonders, maar ik ben er trots op. Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen. Die ene die het tegen alle verwachtingen in gered heeft, dat ben ik. Met in mijn oren nog het gejank van degenen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden. Ik ben niet onder gegaan. Ik heb de kant bereikt. Ik heb lief.”
— Arthur Japin, Een schitterend gebrek

Vorige post Volgende post

Dit vind je misschien ook leuk

53 reacties

  • Reply Dan 16/01/2019 at 07:04

    Trots op.je! Altijd jezelf proberen te blijven en geluk / je hart en gevoel volgen.

  • Reply Henk (onderkoffer) 16/01/2019 at 07:33

    te vertrouwen op jou en je beslissing… Natuurlijk, je komt van ver en hebt het al ver geschopt, jij bent het mooie voorbeeld van wat wel kan, ik ben trots met je!

    groet Henk

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:30

      Bedankt, Henk! Ik ben oprecht ook trots op mij. En dat is een heel nieuw en buitengewoon fantastisch gevoel.

  • Reply Audrey 16/01/2019 at 08:30

    Zo’n ingrijpende beslissing neem je niet zomaar. Hoe durven mensen erover te oordelen… Respect dat je dit verhaal deelt. Je bent een mooi en sterk mens, Lenneke!

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:32

      Nee, het is zeker niet zomaar. En het is een jarenlang proces (geweest). Dank je wel voor je lieve woorden, Audrey! ?

  • Reply Daisy 16/01/2019 at 08:32

    Heel veel hartjes voor jouw verhaal en openheid hierin ♡

  • Reply Dagmar 16/01/2019 at 08:40

    Wauw wat een indrukwekkend artikel en dapper dat je het deelt. Ongelooflijk wat je hebt doorstaan en waar je nu bent! Ik heb jouw verhaal met tranen in mijn ogen gelezen, omdat ik het zo moedig vind welke paden je hebt bewandeld en hoe je zo hebt geknokt om tot deze indrukwekkende prestaties te komen. Je bent echt een voorbeeld voor mij en voor heel veel meer lezeressen. Dank je wel voor het delen <3

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:36

      Lief, Dagmar, dank je wel! Ik blijf knokken, want ik heb nog wat dromen waar te maken. ??

  • Reply Tessa 16/01/2019 at 09:02

    Wauw.. Ik ben er stil van. Tranen rollen over mijn wangen. Verdriet voor jou, omdat het zo vreselijk is dat je dit moet doormaken.
    Plus herkenning voor mij in het gevoel dat er nooit echt iemand voor mij geweest is.
    We hebben het er weleens vaker over gehad, ik vind je een onwijs bijzonder mens.
    Dankje voor dit? Het is prachtig geworden.

    Veel liefs Tessa

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:37

      Heel graag gedaan, Tessa! Ik hoop dat jouw wonden ook helen. You’ll get there. ♥️✨

  • Reply Yasmin 16/01/2019 at 09:03

    Wat ben jij een topvrouw! Niets dan respect. Respect voor wie je bent. De keuzes die je hebt gemaakt en nog zult gaan maken. De manier waarop je schrijft en taboes doorbreekt door je verhaal te delen. Respect voor hoe je naar jezelf kijkt en met recht kunt zeggen dat je het goed doet. Daar leer ik weer van <3 Bedankt voor het delen.

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:38

      Superlief, Yasmin — dank je wel. Mooiste complimenten die je me kan geven! ♥️✨

  • Reply Meinke 16/01/2019 at 09:17

    Zo is en voelt het dus.
    Dank je wel…

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:40

      Ja… voor mij in ieder geval wel. Graag gedaan. X

  • Reply Charlotte 16/01/2019 at 09:26

    Je moet altijd de keuzes maken die het beste bij je paseen en het beste voelen. Het doet er niet toe wat anderen daarvan vinden. Dat is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, weet ik.

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:43

      Niemand heeft beloofd dat het leven makkelijk zou zijn. Maar ik doe wat ik kan. ✨

  • Reply Bonsje 16/01/2019 at 09:34

    Lief mens, mooie vrouw, talentvol schrijfster…Wat ben je toch puur! Ik moest een beetje huilen, omdat ik niet weet hoe dit moet voelen en omdat ik daar ongelooflijk blij om mag zijn. Omdat je zo dapper bent, en omdat ik het kut voor je vind dat je jezelf moet verantwoorden. Ik ben ervan overtuigd dat jij de beste keus voor jezelf hebt gemaakt. De oordelen van anderen zouden er niet toe moeten doen. Dit is geen makkelijke weg en niemand heeft beloofd dat het leven altijd eerlijk zal zijn. Ik vind je inspirerend en ik ben blij dat ik jou online tegen ben gekomen. Ik praat nu over mijn trauma, ik heb hulp gezocht en ga die ook eindelijk krijgen….voor mij ben jij een heldin <3

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:49

      Ohh, Bonsje, dank je wel! Als ik ergens naar streef, dan is het wel naar puur en authentiek zijn. Heel fijn dat je dat ziet. ✨ Het is soms ook gewoon heel kut en juist daarom schreef ik deze blogpost. Heel erg bedankt voor je lieve woorden — ze raken me. En je bent zelf een heldin! Look at you, gewoon even je trauma aanpakken. Stoer ben je. X

  • Reply Mirjan 16/01/2019 at 09:49

    Zoveel hartjes weer aan jou, Lenneke.

    Precies dit. (Goedbedoeld) advies wat niet helpt. Nu moet ik nog durven om aan te geven dat zulke ‘ adviezen’ mij niet helpen. Kleine stapjes maar mede dankzij jouw posts krijg ik vertrouwen in mijn keuze.

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:52

      Ik heb alle vertrouwen in jou en in je keuzes. ♥️

  • Reply Niels 16/01/2019 at 10:07

    De band en de geschiedenis die jij met je ouders hebt, heeft een ander niet. Dat anderen het niet begrijpen is dus logisch – maar dan moeten ze hun onbegrip niet bij jou neerleggen.

    Ik heb een heel goede band met mijn ouders, maar ik hoef niet ver te gaan om mensen tegen te komen die in onmin met hun ouders leven, of inderdaad de lieve vrede tegen beter weten in handhaven, die knarsetandend op de koffie komen, ook binnen mijn eigen familie. Is dat dan beter dan de stap zetten die jij hebt gezet? Ik denk het ook niet.

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 15:58

      Is zo. En niemand hoeft het te begrijpen, maar precies wat je zegt: leg het onbegrip niet bij mij neer. Fijn te lezen dat je een heel goede band met je ouders hebt. Is goud waard. ♥️Bedankt voor je reactie, Niels. Vind het leuk dat je zo vaak reageert en hóe je reageert.

  • Reply Naomi 16/01/2019 at 10:15

    Jammer dat mensen hun mening opdringen waarbij ze voorbij gaan aan jouw gevoelens. Ik bewonder je. Al kan ik mij niet inleven in jouw situatie, kan ik mij wel indenken dat jij niet zomaar deze beslissing maakt. Je bent een mooi mens

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 16:00

      Sowieso jammer dat mensen meningen opdringen, hahaha. Hoeft voor mij allemaal niet. Dank je wel voor je lieve woorden, Naomi! ♥️

  • Reply Yvonne 16/01/2019 at 14:35

    Dankjewel voor dit goed geschreven stuk.❤

  • Reply Eline 16/01/2019 at 15:45

    Wat ben je een prachtig en sterk mens, juist in je kwetsbaarheid en eerlijkheid <3

    Ik ben zelf 4 jaar geleden mijn moeder verloren, en merkte pas na haar overlijden hoe schadelijk haar manier van opvoeden eigenlijk voor me was. Mijn vader heeft autisme, en wist simpelweg niet hoe hij dat kon veranderen. Mijn band met hem is nu veel beter dan het ooit geweest is, maar ik vind het nog altijd lastig om het verlies van mijn moeder een plekje te geven. Enerzijds was ze mijn beste vriendin, en mis ik haar enorm, maar anderzijds is haar overlijden ook echt een bevrijding geweest (zowel voor mij als voor mijn vader).

    Dank voor je openheid, het helpt mij enorm.

    Liefs, Eline

    • Reply freelennse 16/01/2019 at 16:12

      Wow, Eline, hoe dubbel is dat. Het lijkt me afschuwelijk als je iemand zo enorm mist. Heel mooi te lezen dat de band met je vader beter is dan ooit. Hang in there, mooi mens. ♥️

  • Reply Romy 16/01/2019 at 16:20

    Ik zit je artikel met tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn armen te lezen. Wat verwoordt je het goed en wat straal je een kracht uit. Ik herken bepaalde inzichten een beetje en vind het zó geweldig dat je erover schrijft. Veel mensen zullen zich hierin herkennen. Die quote van Arthur Japin is hartstikke raak, het kwam recht mijn hart binnen. Je bent een sterke vrouw en je mag trots op jezelf zijn!

  • Reply Bert 16/01/2019 at 19:24

    Wat een prachtig blog. Eerlijk, ik ben er stil van.

  • Reply Anouk 16/01/2019 at 22:16

    Als jij je goed voelt bij jouw beslissing, heeft niemand daar iets over te zeggen. Ik vind het enorm mooi dat je dit hier durft te delen! Ik hoop echt dat je nu wel mensen om je heen gaat waarbij je steun kunt vinden.

    Om heel eerlijk te zijn, zou ik wensen dat mijn vriend met zijn moeder zou breken. Ik zou dit uiteraard nooit afdwingen, maar ik (en onder andere mijn schoonzus met mij) zie hoe schadelijk zij is voor haar kinderen. Bij hen is echter loyaliteit nog wel enorm. Ik heb echt respect voor jou!

    • Reply freelennse 18/01/2019 at 11:16

      Dat denk ik ook, Anouk. Dank je wel voor je lieve woorden! Lastig om je vriend zo te zien. Ik hoop dat jullie allemaal de juiste weg vinden. X

  • Reply Sabine Vermeulen 17/01/2019 at 00:15

    Even een ? onder je riem gestoken. Wauw. Wat dapper dat je dit zo deelt. Echt. En hoe je ermee omgaat. Laat die andere meningen lekker, jij schrijft jouw verhaal, jouw leven waarvan alleen jij die pen vast hebt. Een knuffel voor jou ?

    • Reply freelennse 18/01/2019 at 11:16

      Mooie reactie! Heel waardevol, dank je wel!

  • Reply Lois 17/01/2019 at 00:47

    Zo dapper dat je voor jezelf en je geluk hebt gekozen! Je bent niet alleen een steun voor mensen in een soortgelijke situatie, maar je hebt mij ook laten inzien dat ik mijn familiebanden moet koesten en niet als vanzelfsprekend moet zien.

  • Reply Jenny 17/01/2019 at 00:51

    Ik reageer eigenlijk nooit op blogs (zou ik wel moeten doen..) nu toch eventjes omdat ik je zo’n mooi mens vind! Ik hoop dat je hiermee misschien wat begrip kweekt bij de mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is. Wilde het niet over mijzelf hebben want ik hou niet zo van oh had ik ook mensen. Maar herken het wel, helaas. Een tijd geen contact gehad met mijn moeder. Ben toen op zoveel onbegrip gestuit. Net wat je zegt het is wel je moeder. Precies dus deed het al pijn en kwam die beslissing niet zomaar. Uiteindelijk is er door allerlei redenen weer wat contact geweest en hebben we het weer opgebouwd. Ook deels omdat mijn moeder gedeeltelijk beseft heeft hoe en wat en hier hulp voor heeft gezocht. Onze eerste ontmoeting was dan ook in het ziekenhuis (psychiatrische afdeling). Sindsdien weer contact en nu ook goed contact maar toch doen die gemist jaren soms pijn. Sta volledig achter mijn keuze van toen maar het is soms heel ongemakkelijk als het gaat om gebeurtenissen van die periode.

    Wat je zegt over onbegrip van andere herken ik zo erg. Ik heb tijdens escalaties wel eens geroepen ‘nee ik respecteer iemand niet als die mij niet respecteert’ daar is een hoop aan vooraf gegaan en als mensen dit weten ben ik wel Hondsbrutaal. Nou nee ik ben het met je eens, ouders horen ook een liefde van hun kinderen te verdienen.

    Oef lang stuk, sorry, trigger geraakt denk ik. Maar mooi stuk Len! Ik volg je altijd een beetje op de achtergrond maar wat vind ik jou een mooi mens.

    Ik vind dat je trots mag zijn op jezelf!

    • Reply freelennse 18/01/2019 at 11:23

      Mooi te lezen dat jullie het weer opgebouwd hebben tot goed contact. Fijn dat het ook op die manier kan. Doet niets af aan hoe heftig het voor je geweest is en dat je daar waarschijnlijk nog weleens last van hebt. Heel erg bedankt voor je openhartige reactie en je lieve woorden. En: ik vind dat jíj trots mag zijn op jezelf! ♥️✨

  • Reply Zo simpel is dan geluk 17/01/2019 at 15:57

    Mooi en dapper dat je dit met ons deelt. Het lijkt me niet makkelijk om zo’n beslissing te nemen en de gevolgen ervan te moeten ondergaan. En dan ook nog het onbegrip dat erbij komt kijken. Ik heb heel veel respect voor je.

    • Reply freelennse 17/01/2019 at 18:43

      Makkelijk is anders. Maar het is goed zo. Dank je wel voor je lieve woorden!

  • Reply Vera 17/01/2019 at 17:11

    Het is net alsof ik het zelf heb geschreven alhoewel ik daarnaast ook nog het contact met mijn broer heb verbroken. Het heeft me jaren verdriet en een hoop tranen gekost om eindelijk voor mezelf te durven kiezen. Het jarenlange pleasen en mezelf weg blijven cijferen was op een gegeven moment niet meer mee te leven. Ik leer steeds beter om de meningen van buitenstaanders naast me neer te leggen. Maar toch voel ik af en toe nog eend steek als ik hoor: “ja maar, het blijft wel familie”. Ze moesten eens weten hoe moeilijk die keuze is (geweest) en wat er allemaal aan vooraf ging. Dank voor je openheid! Het is ‘fijn’ om te weten dat ik niet de enige ben.

    • Reply freelennse 17/01/2019 at 18:43

      Je bent zeker niet de enige! Mijn inbox op Instagram loopt nog steeds vol met reacties van lotgenoten… We zijn echt met veel meer dan we denken. Wat heel verdrietig is, maar wat ook een zekere steun biedt. Ik vind het zo mooi te zien dat je voor jezelf hebt gekozen. You do you! ♥️✨

  • Reply Lizzy 18/01/2019 at 11:58

    Wat mooi dat je hier aandacht aan hebt besteed. Mijn vriend heeft ook geen contact meer met zijn biologische vader om vergelijkbare redenen als die van jou. Hij praat niet veel over deze keuze, dus ik vind het soms moeilijk om die keuze te begrijpen. Dit artikel heeft mij veel inzichten gegeven.

  • Reply Jan 30/01/2019 at 21:02

    Waarom toch steeds weer op zoek naar erkenning via social media? Waarom je hele lief en leed op internet gooien? Waarom jezelf tegenover Jan en Alleman (letterlijk) blootgeven? Waarom niet gewoon je leven leven? Waarom alles een hashtag geven? Waarom?

    • Reply freelennse 30/01/2019 at 21:05

      Waarom vraag je me dit niet gewoon op Twitter, ‘Jan’? Waar je me zo graag volgt om vervolgens hier voor de tweede keer te komen zagen? Waarom?

  • Reply Laura 14/02/2019 at 04:43

    Hai Lenneke,

    We hebben onlangs even contact gehad via de mail. Ik ben je blogs aan het lezen en ik zou ook graag mijn verhaal even met je willen delen. Ik sta overigens helemaal achter je hoor.

    Wauw! mooie post zeg. Zoals velen hier zeggen: Enorm dapper van je! En ik las al dat je oprecht héél erg trots op jezelf bent, dat mag je ook zeker zijn! Iedereen maakt zo zijn/haar eigen keuzes die goed voor hem/haar is. Jij bent zelf namelijk de persoon met wie je het de rest van je leven moet doen toch? Je relatie met jezelf moet liefdevol en goed zijn. Dat is het allerbelangrijkste.
    Ik heb zelf ook onlangs een contact verbroken met een familielid van mij. Een vrouw die veel voor mij heeft gedaan. Ze heeft mij heel erg gesteund en bijgestaan bij het overlijden van mijn moeder (2 jaar geleden). Daarnaast heeft ze ook, tijdens het ziektebed van mijn moeder, onwijs veel voor haar gedaan. Ik zou haar voor eeuwig dankbaar moeten zijn maar dat ben ik dus niet. Ze heeft uiteindelijk alles gedaan om maar ZELF heel erg in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat alles en iedereen kon zien wat voor fantastische vrouw ze was, want ze deed zoveel voor mijn moeder en voor ons. Na het overlijden begon zij langzaam maar zeker als een blad aan een boom om te slaan, en kwamen er steeds meer narcistische trekjes naar boven. Ze stond niet achter mijn keuzes (o.a mijn keuze om te reizen om zo het overlijden een plekje te gaan geven, therapeutisch gezien) en als ik NIET deed wat zij vond dat ik moest doen was ik eigenwijs. Op gegeven moment bleef ik volgens haar maar hangen in mijn verdriet en ging ik maar niet verder etc. Ik liep rond met mijn verdriet en het enige wat ze zei was: ”je moet verder”! ”jij bent alle afspraken met je moeder niet nagekomen he?”
    Ik ga/ging gvd ook verder en welke afspraken in godsnaam?
    Ik functioneer en ik doe alles op mijn manier. Ze werd steeds vervelender en vervelender. Ik deed niks wat ze wilde en NIKS was goed. Op gegeven moment heeft ze iets bij mij geflikt wat voor mij de druppel was. Iets wat ik haar nooit zal vergeven. Ze had mijn moeders as strooi plek (ze moest nog uitgestrooid worden) ACHTER mijn rug om gewijzigd en dit ALLEEN maar met mijn broer besproken. De avond voor de emotionele dag kreeg ik ineens te horen dat het een andere plek was via mijn broer. Ik WOEDEND op mijn broer dat zij beiden mij er zo hebben buitengesloten en dit hebben besproken achter mijn rug om. Mijn broer is een oetlul en zag daar geen probleem in. ”het is toch een mooie plek”? Hij snapte het gewoon niet. En die vrouw? Ik heb haar verbannen voor de rest van mijn leven! Er zijn nog tig redenen waarom ze een narcistisch mens is, maar dan wordt dit verhaal veel te lang ;) En ja, dit is dus een familielid.
    Zodra mensen jou een rotgevoel geven, jou niet gelukkig maken, jij er geen beter mens door wordt, zij niet het allerbeste in jou naar boven halen, niet eens echt oprecht van jou houden maar alles doen en zeggen om er zelf maar beter van te worden? WEG ERMEE! Of het nou je vader, moeder, broer, zus, oom, tante, neef, nicht is… of wie dan ook… ze zijn giftig!
    Dus je hebt vast een hele goede beslissing gemaakt waar je voor 1000% achter staat! Ze hebben jou niet een jeugd gegeven die je verdiende en jou achtergelaten met verdriet waar je therapieën voor moet volgen om er weer boven te komen. No good for you!

    Sorry voor het lange verhaal! :)

  • Reply Silke 21/02/2019 at 19:35

    Je verhaal raakt me, vanwege de inhoud. Maar ook omdat je het zo duidelijk en ongelofelijk open schrijft. Heel dapper dat je deze keuze hebt gemaakt, en dit artikel hebt geschreven. Gelukkig lees ik veel mooie reacties. Ga vooral door met wat je doet! <3

  • Reply Myrchelle 04/09/2019 at 16:31

    Andere situaties, zelfde gevoelens/issues die overwonnen moeten worden.
    Zó herkenbaar!

    Je breekt niet na 1, 10, 100 ruzies. Daar gaat een lang en pijnlijk proces aan vooraf.
    Maar het geeft rust.
    Rust die bij mij niet gerespecteerd wordt (ze zoeken via de kinderen om de 6 weken contact), ze snappen “geen contact = geen contact niet (social media; wat k#t; je bent nooit 100% vrij zonder een kluizenaar te worden. En via-via krijgen/vragen ze contact en info en krijgen dat ook nog!)…
    want ja ze zijn toch zó zielig! De buitenkant is zó perfect bij ze.
    En hun dochter is zó kapot en
    ze heeft toch zó’n gelukkige jeugd gehad…

    Nou: drinkende moeder, geld problemen (die ik natuurlijk wilde/moest oplossen), vader met losse handjes (zowel de hardhandige als de totaal ongepaste versie), maak van je dochter je praatpaal die álle problemen in de wereld waar jij niet tegen op gewassen bent moet oplossen.
    En toch…. Toen ik 18 was en een tante me aanbood bij hun te komen wonen ik was zó loyaal!!!!
    Ik werd ook nog boos!

    Het onbegrip van anderen “je ouders zien er zó leuk uit!” “Had ik nog maar ouders!” “Wat doe je je kinderen aan!” weegt niet op tegen de rust die afscheid nemen me brengt.

  • Reply Bettie 10/10/2019 at 20:27

    Wat fijn en goed dat je dit deelt. Ik heb wel contact met mijn ouders maar eerlijk hebben we geen goede band. Nu steek ik er zelf ook minder energie in want mn ouders zijn vaak in hele negatieve bui en hebben nooit echt oprechte interesse getoond in mij. En op gegeven moment realiseer je dat het gewoon verspilde energie is. Misschien dat het ooit weer komt, misschien ook wel niet. Ik zie wel wat er gebeurd. Ik begrijp ene kant wel dat sommige mensen zeggen dat het wel je ouders zijn maar aan de andere kant moet het niet ten koste van jezelf gaan. Je wilt een fijne relatie hebben met je ouders hebben. Ik heb liever geen contact dan wanneer ik heLe slechte relatie heb met ouders en dat enom veel energie gaat vragen.

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.