Hoe een hartaanval mijn leven veranderde • freelennse
persoonlijk

hoe een hartaanval mijn leven veranderde

Het was vrijdag, 31 mei. Het begin van de avond en bijna het begin van het einde. We lieten samen de hond uit, toen hij ineens niet goed werd. Een druk op de borst, pijn in de (linker)arm en misselijk. “Moet ik 112 bellen?”, vroeg ik. Dat hoefde niet. Hij liep wel naar huis. Een paar meter verder stortte hij in. De eerstkomende twee weken kwam hij helemaal niet meer thuis.

Ik besloot toch 112 te bellen. Hij zag grauw, had zichtbaar pijn en mijn gevoel zei dat het niet goed was. Nu is pijn hebben nooit goed en is misselijk zijn nooit een feestje. Maar ik wist: als ik niet bel, is het pas echt goed mis. Inmiddels lag hij half op straat en was de ambulance onderweg. Vince en ik holden naar huis, waar ik hem snel naar binnen gooide, een kus gaf en mijn autosleutels uit mijn la griste. Flink gas erop en terug naar de plek waar ik hem net achterliet. Ik stond letterlijk doodsangsten uit, want ik werd verscheurd tussen de gedachten: ‘als ik zo de hoek om kom, ligt hij dood op de stoep’ en ‘positief denken, Lenn, hij leeft heus nog en alles komt goed’. Hij leefde nog. Een paar minuten nadat ik terug was — hoewel het voor je gevoel een uur duurt — hoorde ik eindelijk de sirenes van de ambulance. Hij werd in de ambulance getild, aan allerlei apparaten en snoeren gehangen en kermde van de pijn. De paniek in zijn ogen — die vergeet ik nooit meer. Een broeder vroeg of ik mee wilde rijden of dat ik achter de ambulance aan wilde met mijn eigen auto. Nu ben ik een vrije knappe coureur, al zeg ik het zelf, maar zelf rijden met tranen in mijn ogen en paniek tussen mijn oren, leek me een slecht plan. Ik stapte voorin de ambulance en hoorde de broeder zeggen: “U heeft voor 99,9% zeker een hartinfarct. Ik ga u medicijnen toedienen en we gaan zo snel mogelijk naar het ziekenhuis in Arnhem.”

Van de rit van een half uur kreeg ik weinig mee. Ik zag wat auto’s voorbij vliegen, hoorde op de achtergrond de sirenes en ergerde me kapot aan een tourbus op de linkerbaan die maar niet wegging. Vanuit de ambulance werd gevraagd om de lift klaar te zetten en het team van artsen paraat te hebben staan. Ik keek nog steeds als een zombie voor me uit, kletste wat over koetjes en kalfjes (a.k.a mijn werk) met de broeder en kon niet wachten tot we in het ziekenhuis waren. Hij ging direct door naar de operatiekamer — ik bleef achter en begon te huilen. Het waren niet langer kleine traantjes, het was een rasechte ugly cry. Mét snot. Nu pas drong tot me door wat er gaande was. Ik belde met mijn neef, wat vrienden en bad tot God (well, that’s a first) dat alles goed kwam. Na twee heel lange uren ijsberen, kwam hij eindelijk terug. Met pijn, maar levend. En met praatjes. Het dotteren was gelukt, maar er bleken meer aderen grotendeels dicht te zitten.

Ik bleef nog even in het ziekenhuis en ging daarna richting huis. De twee weken erna waren een roes. De angst dat het alsnog misgaat, nachtmerries die keer op keer terugkomen, de gedachte dat het ook heel anders af had kunnen lopen die me telkens aanvliegt. De gebeurtenis die als film opnieuw afspeelt in mijn hersenpan. De vermoeidheid van alle emoties (ik hoor mijn psycholoog nog zeggen ‘dat ik moet leren voelen’) en van de dagelijkse rit naar het ziekenhuis. Nu, ruim twee weken later, ben ik nog steeds gesloopt. Het is wachten tot het hart genoeg hersteld is om opnieuw te kunnen dotteren en zo hopelijk een openhartoperatie te voorkomen. Nu probeer ik mijn werk en leven weer op te pakken. De angst een plekje te geven — en dan het liefst geen plek die allesoverheersend is.

Een hartaanval bij de dierbaarste persoon in mijn leven is ook echt een aanslag op mijn eigen hart. Op mijn mentale gezondheid. Het heeft me oprecht veranderd. In negatieve én in positieve zin. Het besef dat het leven echt zomaar afgelopen kan zijn. Dat je misschien wel nooit meer thuiskomt als je de hond uitlaat. Een diepgewortelde angst dat het toch een keer echt misgaat. Dat het geen zin heeft om dingen uit te stellen die je graag wil doen. Want hoe cliché ook: niemand heeft je morgen beloofd. En dat is dan ook precies de reden dat ik nu mijn eigen uitvaart op papier aan het zetten ben. De confrontatie met de eindigheid van het leven, vond en vind ik nog steeds heel heftig. Het doet me beseffen dat ik me moet richten op wat er écht toe doet. Dat ik vooral mag genieten. Van de grote en de kleine dingen. Van de mensen om me heen die er voor me waren en zijn. Dat ik stukje bij beetje leer om om hulp te vragen en het te aanvaarden. Dat ik er niet alleen voor sta. Dat ik net zo lief voor mezelf mag zijn als voor mijn beste vrienden. En dat ik dankbaar ben dat ik leef. En hij ook nog steeds.

Klaagt iemand over pijn op de borst, misselijkheid en pijn in de arm(en)? Of is iemand benauwd, kortademing en duizelig of licht in het hoofd? Twijfel niet, maar bel 112. Met name bij vrouwen zijn de signalen van een hartaanval niet duidelijk. Let in ieder geval op de volgende klachten en ga ermee naar een arts:
• pijn in de bovenbuik, kaak, nek of rug
• pijn tussen de schouderbladen
• kortademigheid
• extreme moeheid
• een slap of grieperig gevoel
• misselijkheid of overgeven
• een angstig of onrustig gevoel

Tip: sommige zorgverzekeraars (aanvullend pakket) vergoeden een reanimatiecursus.

Vorige post Volgende post

Dit vind je misschien ook leuk

18 reacties

  • Reply Carina 17/06/2019 at 14:02

    Wat ontzettend naar moet dit voor je geweest zijn! Je hebt echt top gehandeld!
    Er is ook een app van het rode kruis (EHBO app) waar ook een stappenplan voor reanimatie in zit, incl geluid een optie om 112 te bellen.

    • Reply freelennse 17/06/2019 at 14:15

      Dat is lief. Dank je wel. En wat een goede tip! Ik ga de app gelijk downloaden.

  • Reply Yvonne 17/06/2019 at 14:10

    Heftig zeg. Snap helemaal dat je onwijs van de kaart was/bent. Hele dikke knuffel voor jou.

  • Reply Meinke 17/06/2019 at 14:32

    Jeetje, wat heftig om te lezen. Heel veel sterkte en succes met opkrabbelen voor jouw dierbare. Dikke knuffel

  • Reply Audrey 18/06/2019 at 09:01

    Zo heftig… Dit is voor jullie allebei een heel ingrijpende gebeurtenis geweest. Wees maar heel lief voor jezelf en elkaar.

    • Reply freelennse 29/06/2019 at 13:07

      Ja, dat is het. En het blijft eng. Maar het komt goed. Dank je wel voor je lieve reactie. X

  • Reply Kaylin 18/06/2019 at 12:14

    Heel veel sterkte en moed gewenst om dit allemaal een plaatsje te geven. Geef jezelf maar tijd om dit te verwerken, dag per dag.
    Het is goed dat je de bewustwording wilt vergroten bij ons, je lezers. Ikzelf ben verpleegkundige maar volgens mij zijn de atypische verschijnselen niet algemeen gekend.

    • Reply freelennse 29/06/2019 at 13:08

      Dank je wel, Kaylin. Ik vind je reactie heel lief. Het heeft veel meer impact dan ik ooit had verwacht. En ik krijg inderdaad heel veel reacties van mensen die niet wisten dat de verschijnselen zo verschillen — dus ik ben blij dat ik het aanstipte.

  • Reply Marij-Ann 18/06/2019 at 15:23

    Jeetje meid wat een heftig verhaal blijft het. Heel mooi geschreven en natuurlijk zo de waardheid dat je moet genieten van iedere die je mee mag maken. Ik wens jou en natuurlijk Peter heel veel sterkte en dat het maar snel beter mag gaan.

    • Reply freelennse 29/06/2019 at 13:09

      Ik ben blij dat ik het opgeschreven heb. Het is nog steeds heftig — zelfs na vier weken. Bedankt voor je lieve reactie!

  • Reply Zo simpel is dan geluk 18/06/2019 at 18:50

    Heftig dat je dit hebt moeten meemaken. Knap van je dat je zo snel wist te handelen!
    Hopelijk loopt zijn herstel voorspoedig en kunnen jullie samen verwerken wat er gebeurd is. Veel sterkte. <3

  • Reply Veerlez 08/07/2019 at 09:36

    Zo heftig! Ik vind het zo knap hoe je je eigen situatie meteen als voorbeeld gebruikt, zodat anderen ook weten hoe te handelen!

    • Reply freelennse 15/07/2019 at 10:49

      Dank je wel! Dat leek me wel een belangrijke toevoeging. :-)

  • Reply Bettie 09/07/2019 at 16:30

    Heftig verhaal. Dit komt wel even binnen! Beterschap voor jullie beide!

    Liefs
    Bettie

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.