persoonlijk

het gevaar van altijd maar geloven wat er tegen je gezegd wordt

Vroeger geloofde ik altijd maar wat er tegen me gezegd werd. Dat ik niet kan dansen, dat ik echt dunner zou moeten zijn en dus vooral niet moet eten wat ik wil, dat mensen die geen vette bankrekening hebben nooit rijk worden en dat succes alleen is weggelegd voor mensen die geluk hebben. Dit zijn geen dingen die een keer in het voorbijgaan tegen me gezegd zijn, maar herhaaldelijk terugkwamen. Ik slikte dit voor zoete koek — wie ben ik om eraan te twijfelen? Ze weten heus wel wat ze zeggen, anders zouden ze het niet doen. Toch?

Ik zat fout. Pas jaren later — niet zo gek lang geleden — kwam ik erachter dat ik nooit mijn vraagtekens heb gezet bij dingen die tegen me gezegd werden. Dat ik ben opgevoed met bepaalde ideeën die niet per se de waarheid zijn. Dat ik mijn eigen waarheid mag hebben. En sowieso: wie bepaalt of ik goed kan dansen? En wat maakt het uit hoe soepel ik in de heupen ben, zolang ik niet met één van mijn befaamde moves je halve huisraad naar de knoppen help? En waarom mag ik niet gewoon een kwak mayonaise naast mijn patat gooien? Ja, stel je voor dat ik dik(ker) zou worden. Dan heb je écht de poppen aan het dansen. Want dikke mensen zijn ongelukkig en lelijk. Die verdienen geen liefde. Maar gelukkig zijn ze wel gezellig. Of zo. En dan hebben we ook nog geld- en succesverhaal. Of de kip en het ei — want alleen met geld maak je geld. En succes? Dat is alleen voor mensen die heel veel geluk in hun leven hebben. En ik ben nou niet bepaald een zondagskindje. (Ik weet eerlijk gezegd helemaal niet op welke dag ik geboren ben. Dat terzijde.)

Nu pas zie ik in hoe gevaarlijk het is. Om niet na te denken over wat je eigenlijk zelf vindt. Hoe gevaarlijk het is dat je dingen juist wel of juist niet doet, omdat je denkt dat dat zo hoort. Dat je gelooft dat bepaalde dingen niet voor jou zijn weggelegd. Dat je het niet eens hoeft te proberen, want zeg nou eerlijk: dat kan je toch helemaal niet?

Je hoeft geen dingen te doen ‘omdat ze zo horen’. Je mag helemaal zelf je eigen mening vormen — ook als die heel anders is dan die van je familie of van de meeste mensen om je heen. En zélfs als iemand zegt dat wat jij denkt onzin is, mag je er gewoon lekker achter blijven staan. Het is jouw leven. Het zijn jouw meningen. Jouw kansen ook. Jíj bepaalt of je ze wel of niet pakt.

Vorige post Volgende post

Dit vind je misschien ook leuk

7 reacties

  • Reageren Soraya 18/03/2019

    Ik vind het steeds weer dapper hoe open je hierover bent en dingen deelt die mij raken.
    Ik zit ook in een bij de psycholoog traject en sta ook voor de keuze: contact blijven houden met degenen die de negatieve bodem gezaaid hebben of niet en het is een verdomd lastige keuze.

    Ik reageer niet vaak en ik ken je niet in het echt maar van wat je laat zien op je blog kan ik alleen maar zeggen: men, wat doe je het goed! Ik lees je blog en vooruitgang met veel plezier. Op naar nog meer persoonlijke successen!!

    • Reageren freelennse 19/03/2019

      Dank je wel, Soraya! Ik vind het zo bijzonder dat ik mensen raak. Superfijn ook dat je dat met me deelt. Het ís ook echt een verdomd lastige keuze en het lastigste is misschien nog wel dat je het helemaal zelf moet doen. Weet wel: het is allebei goed. Want het is jóuw keus.

      Hang in there. Ik heb alle vertrouwen in jou en je keuzes! <3

  • Reageren Vera 18/03/2019

    Zó herkenbaar Lenneke! Alsof we in hetzelfde gezin zijn opgegroeid. Je hebt me geïnspireerd om zelf ook te gaan starten met gesprekken met een psycholoog. Mijn eerste afspraak staat gepland.
    Dank je wel voor je openheid <3.

    • Reageren freelennse 19/03/2019

      Oh, Vera, wat verdrietig voor je dat je zo bent opgegroeid. En hóe stoer ben je dat je je eerste gesprek met de psycholoog hebt gepland. Dank je wel dat je dit met me deelt. <3

  • Reageren Zo simpel is dan geluk 18/03/2019

    Mooi dat je hier zo open over bent. Zelf helaas in andere situaties (vriendinnen) ook regelmatig zulke kleinerende woorden gehoord, dus ik herken het wel een beetje.

    • Reageren freelennse 19/03/2019

      Dank je wel. Kleinerende mensen verdienen eigenlijk gewoon eeuwige jeuk.

  • Reageren Ilona 19/03/2019

    Deze komt weer behoorlijk binnen goed dat je erover schrijft. Ben zelf opgegroeid in een gezin waarin ik altijd “klein” gemaakt werd en ook nog misbruikt door mijn vader. Pas na 22! jaar op mijn 38e kwam alles “boven” en ben ik gedwongen opgenomen geweest etc. etc. Nu op mijn 56e weet ik dat het nooit meer goed komt. Ik ben stabiel en kan ermee leven. Goed dat jij er zo open over bent en zelf de stap naar de psycholoog hebt kunnen nemen!

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.