persoonlijk

groeipijn

Deze blogpost probeer ik al een paar weken te tikken en tegelijkertijd enorm voor me uit te schuiven. Omdat ik het heel graag wil delen, maar ik gewoon niet weet wat ik zeggen moet. Of wel wat ik zeggen moet, maar vooral niet weet hóe ik het zeggen moet. Want ik weet momenteel zo ontzettend veel niet. Behalve: #bijdepsycholoog lopen doet iets met je. En met ‘iets’ bedoel ik eigenlijk ‘een heleboel’. 

Laat ik beginnen met te zeggen (ok, ja, schrijven) dat het goed voor me is dat ik #bijdepsycholoog loop. Maar tegelijkertijd heb ik last van groeipijn. Niet dat ik nu zere knieën heb; de groeipijn zit vooral in mijn hoofd. Ik ben constant uit mijn comfortzone, ik moet leren voelen en dan is er ook nog eens geen checklist voorhanden. In mijn hoofd gebeurt ontzettend veel en dat terwijl ik geen flauw benul heb of het klopt, wat ik denk en voel. Of ik op de goede weg ben.

#bijdepsycholoog je kledingkast opruimen

Laatst zei ik tegen mijn psycholoog dat het voelt alsof ik mijn kledingkast aan het opruimen ben. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als ik dat doe, trek ik eerst alles eruit en maak ik daarna drie stapels. Eén stapel met wat ik sowieso wil houden, één stapel met ‘nou ja, weet niet, misschien mag dit wel weg’ en de lelijke dingen knikker in meteen in zo’n enorme vuilniszak van 240 liter of zo. Vervolgens denk je halverwege: ‘ja, jemig, ik heb hier écht helemaal geen zin meer in’ en prop je alles, onopgevouwen, terug in je kast. Zo, da’s mooi effe weggewerkt. Tijd voor adempauze. Een keer moet je toch weer verder, want in je achterhoofd maalt heel de tijd ‘je kledingkast is een zooi, ga eens wat doen’. Oké, je trekt die deuren weer open, raakt heel even in paniek van alle ellende die je aantreft en gaat met frisse tegenzin weer aan de slag. Ben je eenmaal klaar, kom je tot de conclusie dat je eigenlijk helemaal geen nieuwe kleren hebt. En het ergste van alles: je hebt géén idee wat je allemaal nieuw moet kopen en waar in godsnaam. Nou, dat is in een notendop (of kledingkast dus) hoe ik me geregeld voel. Ik voel me naakt, ik voel me onwetend en ik voel me met vlagen een beetje paniekerig.

Versje van Britt van Daily Poetry

Nieuwe wegen

Ik merk dat ik nieuwe wegen bewandel en móet bewandelen. Als ik iets wil veranderen aan mezelf, moet ik ook dingen anders doen. Het lastige, vind ik, is dat ik al 26 jaar op een bepaalde manier naar mezelf kijk. Nu maak ik andere beslissingen, of probeer ik dat in ieder geval, en sta ik bij dingen stil die ik eerder heel hard voorbij rende. Alles in mij roept dat ik dingen niet wil voelen, want het ging altijd goed. Dat ging het natuurlijk niet, maar eh, ja, ik idealiseer nu eenmaal graag. De weerstand en veel emoties zijn stom, maar ik denk dat het erbij hoort. En het is ook prima, wat mij betreft. Als alles van een leien dakkie gaat, is er natuurlijk ook geen lol aan. Of zo.

Een potje met ve… eh, energie

Dit hele traject vreet wel echt energie. Wil ik eigenlijk een blogpost schrijven, lig ik per ongeluk ineens te tukken op de bank. Lees ik een boek, dan doe ik dat negen van de tien keer met mijn ogen dicht. Dat is in principe niet erg; al vind ik het wel moeilijk te accepteren dat ik veel dingen wíl doen, maar het gewoon niet lukt. Nou ja, zoals je doorhebt: ik vind een hoop moeilijk. Maar het is oké. En goed. En ik ben blij dat ik mezelf dit gun. 

Dat ik groeipijn heb, betekent dat ik groei en ik kan niet wachten tot ik groot en sterk ben.

Nu wil ik eigenlijk heel graag afsluiten met ‘ja, nou, wat jij hieraan hebt, weet ik eigenlijk ook niet’. Maar aangezien de persoonlijke blogposts als ‘waar ik het afgelopen levensjaar niet eerlijk over was‘, ‘26 jaar, 26 lessen‘ en ‘#bijdepsycholoog‘ zo goed gelezen zijn én veel reacties teweegbrengen, doe ik dat lekker niet. Dus.

Vorige post Volgende post

Dit vind je misschien ook leuk

14 reacties

  • Reageren Madelaine 10/10/2017

    Groeipijn kan soms even flink doorzetten zijn, maar ik weet zeker dat je nog meer gaat groeien (hence.. groeipijn) en nog een mooier mens wordt dan dat je nu bent.

  • Reageren Anne 10/10/2017

    Het klinkt zo herkenbaar, het ‘niet willen voelen en het ging altijd “goed”’… misschien word het voor mij ook eens tijd een goeie psych op te zoeken om dingen op een rijtje te krijgen. Hoe heb jij dit aangepakt?

  • Reageren Ayla 10/10/2017

    Zo herkenbaar dit! Toen ik een half jaar in therapie was zei ik ‘ik heb het gevoel alsof ik nu veel gekker ben dan ik voorheen was!’, omdat ineens alles opvalt wat eerst niet opviel. Bewust onbekwaam, maar ik vind groeipijn er een veel mooiere term voor. Het enige wat ik je mee zou willen geven hiervoor is een grote knuffel, een aai over je hoofd en een ‘het komt allemaal wel goed meisje’.

    • Reageren freelennse 10/10/2017

      Ik vind deze openhartigheid zo fijn. Dank je wel! Fijn om te zien dat er mensen zijn die het herkennen. Ben jij nog in therapie of heb je het al afgerond? En je laatste zin raakt me. ❤️

  • Reageren Petra 10/10/2017

    Trots op je xxx

  • Reageren Deisy 10/10/2017

    Prachtig lieve Lenneke <3 Ik herken het enorm. Heb het zelf een paar jaar geleden ervaren en voelt daardoor soms aan wirwar in je hoofd. Vind het ontzettend mooi dat je dit deelt. Dank je wel dus <3

    • Reageren freelennse 10/10/2017

      Dank je wel én graag gedaan! Ik hoop dat die wirwar ooit oplost en dat ik net zo inspirerend kan zijn als jij. 😘

  • Reageren Elisa 10/10/2017

    Knapperd, doorzetter! Kus op je toet!😘

  • Reageren Sonja 10/10/2017

    Wat heb je dit mooi omschreven. Logisch natuurlijk dat het zo veel energie kost, en het is hoe dan ook super goed en dapper dat je wél die spreekwoordelijke kledingkast aan gaat! :)

  • Laat een reactie achter

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.