Een ode aan mijn hond — persoonlijk — freelennse
persoonlijk

een ode aan mijn hond

Het is vandaag 4 jaar geleden dat ik mijn fijne vriend ophaalde. Mijn fijnste vriend, kan ik wel zeggen. Mijn maatje. M’n allerliefste bolletje pluis. Terwijl ik dit tik en nadenk over wat voor hond ‘ie eigenlijk is, verschijnt er een brede lach op mijn gezicht. Het is zo’n vreemd figuur — op een goede manier. Hij vindt het vreselijk als zijn poten nat of vies worden en loopt dus ook altijd om plassen, modder en poep heen. Als ‘ie ook maar iets onder zijn voetzolen voelt dat niet helemaal lijkt te kloppen, springt ‘ie oprecht een meter de lucht in. Hij kan boeren als een bouwvakker (en doet dit ook random op straat, waardoor mensen serieus denken dat ik het was), maar laat nooit scheten. Ondanks de dure boxspring en kussens in huis, ligt ‘ie het liefst op de grond. Hij durft overal de trap op, behalve thuis. Vince heeft een hekel aan katten, maar als een kat blaast, rent hij weg. Lig ik net even lekker te slapen op de bank, dan drukt hij zijn neus in mijn gezicht om me een kus te geven (of te checken of ik nog leef). Als ‘ie ziek is en naar buiten moet, pakt hij met zijn bek mijn hand of legt hij zijn poot op mijn been om te zorgen dat ik hem uitlaat. En ondanks de slechte start van zijn leven en de baasjes waar je niet mocht blijven, durfde hij het toch weer aan om onvoorwaardelijk van iemand te houden. (Ik merk dat ik serieus heel de tijd ‘je’ schrijf, omdat ik in mijn hoofd echt tegen die bolle praat, haha.) Ik ben natuurlijk dol op Vince om zijn karakter en omdat het een hond is, maar ook omdat hij echt heel veel goeds voor me betekent.Samen met Vince

Vorig jaar schreef ik al over de invloed van mijn hond op mijn mentale gezondheid. Dat ik me nooit écht eenzaam voel, omdat hij altijd bij me is. Zelfs als ik even ga plassen. Hij zal wel gedacht hebben: ja, eh, jij kijkt altijd toe als ik zit te kakken, dus nu is het mijn beurt. Prima, jochie. Whatever floats your boat.

Samen plassenNaast dat ik altijd gezelschap heb — wat oprecht heel gezellig is —, zorgt Vincie er ook voor dat ik pauzes neem. Ik werk natuurlijk de hele dag thuis, hoef de deur niet uit om even een lunch te scoren, loop niet naar een collega toe en deel mijn eigen tijd in. In pauzes nemen ben ik nog geen ster, maar gelukkig komt Vince weleens met zijn balletje aansjouwen om even met me te spelen. Perfect.
Vince in Hoog-EltenVoordat ik Vince had, was ik niet per se veel buiten. Nu natuurlijk wel — elke dag. En het is heerlijk. Ik heb nu ontdekt hoe blij ik word van buiten zijn. Van wandelen. Van de natuur. En nee, ik heb niet áltijd zin om te wandelen. Ik heb ook weleens een ochtend hoofdpijn en ik baal ook weleens van de regen. Maar eerlijk is eerlijk: ik voel me bijna áltijd lekker(der) als we weer thuiskomen.
Pasfoto van VinceVince heeft me ook laten zien dat ik het kan om voor iemand te zorgen. Het is ongetwijfeld niet te vergelijken met een mensenbaby — al weet ik niet of ik kinderen wil —, maar ik vind het fijn te zien dat ik dit gewoon vet goed doe. Dat we het samen goed doen. Ik ben blij met m’n maatje en ons leven. 😌

Dank je wel dat je er bent, lieve, lieve Vince. Ik hoop dat je nog heel lang bij me mag zijn.

Vorige post Volgende post

Dit vind je misschien ook leuk

14 reacties

  • Reply Audrey 07/10/2019 at 09:38

    Vincie <3 Dit is zo'n mooi ontroerend stuk!

  • Reply Peter Krook 07/10/2019 at 12:13

    Prachtig mooi het zijn ook zulke geweldige honden !!

  • Reply Hester 07/10/2019 at 15:24

    Hij is zo mooi! Net als jullie band :) Gefeliciteerd met jullie vier jaar en alle mooie herinneringen!

    • Reply freelennse 07/10/2019 at 16:20

      Dank je wel! Nu flirt iedereen met hem in plaats van met mij…

  • Reply Ilona Wielinga 07/10/2019 at 18:08

    Wat een onwijs mooi stuk. En helemaal mooi dat ‘ie zo goed is terecht gekomen, na een aantal keren weg te moeten.

    • Reply freelennse 13/10/2019 at 22:12

      Dank je wel! Ja, daar ben ik ook erg blij mee.

  • Reply Carina 07/10/2019 at 19:06

    Ik snap nog steeds niet hoe mensen hun dier zomaar kunnen laten inslapen zonder eerst er echt iets aan te willen doen. Blij dat Vince bij jou terecht is gekomen!

    • Reply freelennse 13/10/2019 at 22:14

      Ik ging al kapot toen Vincie een keer onder narcose moest. Traaanen met tuiten. 😅Ben ook heel erg blij dat hij hier is.

  • Reply Naomi 08/10/2019 at 08:29

    Dit is zo’n lieve ode aan Vince, Lenneke! Dankjewel voor het delen. <3

    • Reply freelennse 13/10/2019 at 22:14

      Daarom is de illustratie van Carmen die ik dankzij jou kreeg zo ontzettend waardevol. 💕

  • Reply Anne 10/10/2019 at 09:51

    Wat een lief stukje! En ik noem mijn kat Kroepoek ook altijd ‘bolletje pluis’ en ‘bolle’ 😊

    • Reply freelennse 13/10/2019 at 22:15

      Kroepoek is toch ook echt een fantastische naam!

    Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.