het kleine meisje
verzonnen verhalen

het kleine meisje

Haar ogen stonden droevig. Haar handen hingen slap langs haar lichaam, haar vuisten waren gebald. Ik schatte haar op een jaar of elf, maar haar boosheid kon haar er wel eens ouder uit laten zien dan ze daadwerkelijk is. Ze stond daar al een tijdje en ik stond al een tijdje naar haar te kijken. Erg groot was ze niet. Bijna onbeweeglijk keek ze naar de producten in het schap. In stilte vroeg ik me af wat er met haar was. En vooral met wie ze was. Dit meisje kon onmogelijk in haar eentje boodschappen aan het doen zijn. Mijn hersenen draaiden op volle toeren terwijl ik twee pakken koffie in mijn kar gooide. Langzaam en bedenkelijk streepte ik ‘koffie’ door op het lijstje. Daarna wierp ik weer een blik in de richting waar het meisje stond. Ze stond er nog steeds. Haar vuisten waren nog steeds gebald. In een snelle flits wierp ze een blik naar links. Ik keek met haar mee, maar zag niets bijzonders. Mensen die boodschappen aan het doen zijn, mensen die kibbelen over ‘kip’ of ‘filetlap’ en een man die met zijn rug naar me toe over zijn karretje hing. Geen van allen leek zich om het meisje te ontfermen. Ze leek nog steeds koek uit te willen zoeken, want ze stond nog altijd voor hetzelfde schap. Precies toen ik naar haar toe wilde lopen om te vragen of ik haar misschien kon helpen, kreeg ik gelijk: het meisje was boos. “Pap, kan je nou éindelijk je telefoon eens wegleggen”, riep ze vragend. De man die eerder over zijn kar gevouwen was, keek om. “Nog heel even”, bromde hij. Mijn hart brak.

Vorige post Volgende post

Dit vind je misschien ook leuk

10 reacties

  • Reply Anouk 16/01/2013 at 09:46

    Mooi geschreven. Gewoon een scène of onderdeel van een langer verhaal? :)

  • Reply AreyouShir 16/01/2013 at 09:53

    Hey, een nieuw ontwerp! Mooi. Ook goed geschreven trouwens. Ben ook wel benieuwd of het een onderdeel is van een verhaal of iets wat je echt hebt gezien? Het laatste zou me niets verbazen.

    • Reply freelennse 16/01/2013 at 09:59

      Dank je! Ik heb het inderdaad echt gezien in de supermarkt, afgelopen zaterdag. Het was zo zielig!

  • Reply mam 16/01/2013 at 10:26

    Ik hoor je het nog vertellen, zaterdagavond onder het eten . Zó zielig !!

  • Reply Lieke 16/01/2013 at 12:36

    Zo sneu dat mensen tegenwoordig alleen maar met hun telefoon bezig zijn en geen oog hebben voor de echte wereld. Ja, jammer.
    Mooi geschreven!

  • Reply Mylène 16/01/2013 at 17:23

    Laat het een les zijn voor ons om later onze kinderen niet zo te behandelen. Mooie layout trouwens!

  • Reply Josephine 16/01/2013 at 21:13

    Wow. Ik lees nooit dit soort ‘lange’ stukjes, maar jouw schrijfstijl is zo speciaal! Ik raak heel erg geboeid. Dit heb je heelm ooi verwoord!

  • Reply Carmen 17/01/2013 at 16:52

    Oh wat sneu… Arm kind :( Wel erg mooi geschreven!

  • Reply Daphne 20/01/2013 at 18:11

    Aaahw mijn hart brak ook toen ik de laatste paar zinnen las!

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.