dat je soms gewoon even niks te zeggen hebt
Stilte. Bijna wekenlang radiostilte. Gewoon, omdat ik eigenlijk niet zo veel te zeggen had. Of wel genoeg te zeggen had, maar het even niet op
22/04/2012
Geen reacties
Stilte. Bijna wekenlang radiostilte. Gewoon, omdat ik eigenlijk niet zo veel te zeggen had. Of wel genoeg te zeggen had, maar het even niet op
Zoals Marco Borsato – ongeveer – zo mooi zong: “ik zou niets liever willen dan jou weer in mijn handen”
Riep ik voorheen dat mijn BlackBerry Bold het bloed onder mijn nagels vandaan haalde, schreeuw ik nu van de daken dat ik van mijn iPhone
Eens in een onbepaalde tijd een blogpost met foto’s van een onbepaalde tijd. Jolly! Je moet natuurlijk wel even doorklikken voor de kiekjes. Allen gemaakt
Te vaak mee geconfronteerd vandaag. Zoals elke werkdag, stapte ik om 7 uur in de ochtend in de tram. Niks mis mee op zich, behalve
‘Hm, zal ik deze kopen? Of zal ik in de webwinkel kijken en dan beslissen? Dan kan ik het ook gewoon terugsturen.’ Winkelen in een
wakker worden met een zonnetje, wakker worden met het geluid van fluitende vogels, wakker worden zonder wekker, een leuke baan, een leuke studie, een fijn
Het begint al zodra de eerste haan kraait en de dag begint: zes uur ‘s morgens. Ze wordt wakker. Omdat ik naast haar lig, ben
Soms zie of hoor je een citaat dat je meteen aan het denken zet. Zo hoorde ik op mijn luie zondag: ‘het is mogelijk’. En
De zondag. Wat is er heerlijker dan wakker worden, op je klok kijken en denken: ‘hé, het maakt mij eigenlijk geen fluit uit hoe laat