een random update uit het oosten

Het voordeel van Hemelvaartsdag is voor mij niet dat je vrij bent, maar dat je ineens een extra dag om te kunnen werken cadeau krijgt. I mean: ik weet ook wel dat je juist als (online) zelfstandig ondernemer bepaalt waar en wanneer je werkt, maar it just hits different als de meeste anderen vrij zijn. Op een goede manier, want het voelt alsof je veel meer kan doen (vrijwel niemand belt of mailt) én het voelt alsof je een voorsprong hebt. Geen idee op wat, wie of waarom — maar spoiler: deze blogpost gaat over het algemeen sowieso niet heel veel sense maken, gok ik. (Neem een shotje bij iedere Engelse term en verzeker jezelf van een 😸.) En soms levert dat soms verrassende dingen op, zoals ineens een blogpost.

Anyway, van de week appte ik m’n vriend: ‘ik voel me rot’. Hij vroeg me waarom en, dat was het meest frustrerende, ik had géén idee. Toen ik de volgende ochtend op de wc zat, was het ineens heel duidelijk. 🩸 Echt genieten om een mens met een baarmoeder en een cyclus te zijn. Maar goed, tussen dat appje en dat toiletbezoek zaten best wel wat uren en ik had weinig zin om maar naar ’t plafond te loeren. Dus, praktisch als ik ben: ik pakte een nieuw notitieboekje uit de kast en probeerde mezelf uit deze bui te krijgen.

Of, beter gezegd misschien, probeerde ik me uit deze bui te schrijven. De eerste twee bladzijdes van het hagelnieuwe, geurende en zwarte boekje besteedde ik aan twee dingen: links de dingen die me blij maken en rechts dingen die ik belangrijk vind. En hoe verder ik me een weg naar de onderkant schreef (kennelijk heb ik veel blijmakers 🎉), hoe meer ik besefte dat ik blij word van spelen.

Een greep uit de dingen die ik opschreef: kleuren, leren, maken (met ammaal uitroeptekens erachter), schrijven, mensen helpen, wandelen en spelen. En dat laatste betekent niet dat ik al-radslagen-doend 🤸🏼‍♀️ door het leven ga of naarstig zoek naar de dichtstbijzijnde knikkerpotjes. Tikkertje doe ik ook precies nooit en voor verstoppertje in ongemakkelijke houdingen heb ik echt een te krakkemikkig lijf. Jammer genoeg lig ik ook geen dagenlang op de bank met Animal Crossing.

’t Is meer dat ik dat spelen wil terugbrengen in zo veel dingen die ik doe. Wandelen met Bowie en ondertussen een pirouette (of iets dat erop lijkt 🙃) en een trekspelletje. Een nieuwe techniek uitproberen met mijn alcoholmarkers. Kijken of mijn website’programma’ iets veranderd heeft en ik nu meer dingen kan bij het maken van een blogpost. Automatiseringen bouwen in mijn mailprogramma. En het hele ondernemen gamifyen. Of eigenlijk: het hele leven. ’t Is hier zo leuk, jochies.

Ook een ding dat me blij maakt: ☑ iets afronden/-vinken. Dus, dat is precies wat ik nu ga doen — op publiceren klikken en dit van m’n lijssie strepen. Ben ik superenthousiast over de inhoud van deze blogpost? Is-ie mega-inspirerend of op een andere manier waanzinnig waardevol? Welnee. Ben ik blij dat ik ‘m post? Duizend procent. Om dat goed te maken: foto’s gemaakt van mij en m’n liefdes, door de getalenteerde Sebiha Öztaş, voor Mezza.